Azime

Azime, Arapça 'aẓīma (عظيمة) — '-ẓ-m (büyük-olmak, yüce-olmak; muazzam) kökünün dişil sıfat formu — büyük, yüce, muazzam kadın anlamına gelir. al-'Aẓīm Allah'ın esma'-i hüsnâsından Yüce-Olan; en bilinen Kur'anî kullanımı Ayetü'l-Kürsî'nin (Bakara 255) sonundaki Wa-Huwa al-'Aliyyu al-'Aẓīm ("O en yüce, en azametli olandır") ifadesidir. Aynı kökten al-'aẓm (kemik, azim — büyük-irade), al-'aẓama (büyüklük, azamet), al-'iẓām (saygın-büyük) türetilmiştir. Türk-İslam dindar Anadolu ailelerinin sevdiği klasik kız adıdır; 176 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2025'te #401 sıradadır.

Arapça 'aẓīma (عظيمة), '-ẓ-m ("büyük-olmak, yüce-olmak; muazzam-olmak") kökünün fa'īl veznindeki dişil sıfat formudur — büyük, yüce, muazzam kadın. Eril karşılığı 'aẓīm (büyük, yüce). Aynı kökten al-'aẓama (azamet, büyüklük), al-'aẓm (kemik — somut anlam), al-'azīm / al-'azm (azim, kararlı-irade — ūlū al-'azm — "azim-sahibi peygamberler" terkibi Hz. Nuh, Hz. İbrahim, Hz. Musa, Hz. İsa, Hz. Muhammed için kullanılır), al-mu'aẓẓam (saygın, büyük-tutulan), al-i'ẓām (azamete-uygun-davranma) türetilmiştir. al-'Aẓīm Allah'ın esma'-i hüsnâsından En-Büyük, En-Yüce; Kur'an'da pek çok yerde geçer: Bakara 255 (Ayetü'l-Kürsî sonu — Wa-Huwa al-'Aliyyu al-'Aẓīm), Vâkı'a 96 (Fa-sabbiḥ bi-ismi Rabbika al-'Aẓīm — Yüce Rabbinin adıyla tesbih et), Hâkka 33-34. Subḥāna Rabbī al-'Aẓīm (Yüce Rabbim'i tesbih ederim) namazda rüku-tesbihinin standart formülüdür. Türk-İslam isim-koyma geleneğinde Azime, doğrudan Allah'ın al-'Aẓīm esma'sının dişil-yansımasıyla bağ kuran bir addır.