Asaf

Asaf, İbranice Āsāf (אָסָף) adının Arapçadan (آصف — Āṣaf) Türkçeye geçmiş biçimidir ve "toplayıcı, bir araya getiren" anlamını taşır. İslam tefsir geleneğinde Hz. Süleyman'ın başveziri Āsaf bin Berhiya'nın adı olarak anılır; Yahudi geleneğinde ise Mezmurlar'ın (Zebur) 12'sinin yazarı kabul edilen Levi soyundan müzisyen-şair kâhin olarak yer alır. Türkçede klasik İslami erkek ismi olarak 19. yüzyıldan beri sürekli kullanılır.

İsim, İbranice Āsāf (אָסָף) kökenlidir ve ʾ-s-p (toplamak, bir araya getirmek) kökünden türer. İbranice Āsāf Eski Ahit'te birden fazla kişinin adı olarak geçer — en önemlisi Kral Davud döneminde (M.Ö. 10. yy) tapınakta görev yapan Levi soyundan müzisyen-kâhin Asaph'tır; Mezmurlar (Psalms) kitabındaki 150 ilahiden 12'si (50, 73-83) "Asaph'ın" diye atfedilir ve bu Zebur'un en eski katmanlarından biri sayılır. Arapçaya Āṣaf (آصف) biçimiyle geçen ad, İslam tefsir geleneğinde farklı bir kişiye — Hz. Süleyman'ın başveziri Âsaf bin Berhiya'ya — bağlanmıştır: Kur'an'ın Neml Sûresi 27:40'ta Sabâ Melikesi Belkıs'ın tahtını göz açıp kapayıncaya kadar getiren "yanında Kitap'tan ilim bulunan kişi" tefsir literatüründe Âsaf bin Berhiya olarak adlandırılır. Türkçeye Osmanlı-Arap yoluyla geçmiş ve özel ad olarak 19. yüzyılın ikinci yarısından bu yana kayıtlıdır.