Esat

Esat, Arapça as'ad — s-'-d (mutlu olmak, bahtiyar olmak) kökünün üstünlük derecesi (af'et-tafdil) formu — en mutlu, en bahtiyar, en talihli anlamlarına gelir. Sa'd, Sadettin, Mesude, Sa'id gibi adların ortak s-'-d kökünden gelir; bk. Sadettin ve Mesude maddelerinin tam etimoloji detay bölümleri. el-as'ad sıfatı doğrudan Kur'an'da geçmez ama aynı kökten es-su'ud (yükselişler), as'adnahum (onları mutlu ettik), su'idu (mutlu edildiler — Hud 108) sözcükleri yaygın olarak yer alır. Klasik Sünni İslam tarih yazımında el-As'ad lakabı bazı Yemeni kabile büyüklerine ve sahabilere verilirdi (As'ad ibn Zürara, Medine'nin ilk Müslümanlarından).

Aynı kök ailesinden es-sa'd (saadet, talih), es-sa'ada (saadet, mutluluk makamı), Sa'd (özel ad — bk. Sadettin maddesi) gelir. Aynı kökten ayrıca Sa'd ed-Din / Sadettin (birleşik isim — dinin saadeti), Sa'id / Sait (mutlu, bahtiyar), Mas'ud / Mesut / Mesude (mutlu edilmiş) türemiştir. Aynı kökten ayrıca es-Su'ud (yükselişler — Suudi-Arabistan hanedanı Al Su'ud) türetilmiştir türemiştir. Klasik İslami tarih yazımında el-As'ad lakabı Yemeni kabile büyüklerine ve büyük sahabilere verilirdi: As'ad ibn Zürara (yaklaşık 583-622, Medine'nin ilk-Müslümanlarından, Akabe-bi'atlarının temsilcisi); As'ad ibn Yazid (Medine-Ensar'ından). Klasik Yemeni et-tababi'a (Tubba-hükümdarları) tarihinde As'ad el-Kâmil (5. yüzyıl) gibi efsanevi hükümdar isimleri yer alır. Türkçeye Osmanlı dini edebi yoluyla Es'ad (klasik) ve Esat (yumuşak söyleyiş) iki yazımla yerleşmiştir.