Gökay

Gökay, Türkçe gök (mavi-yeşil; gökyüzü; ulu, ilahi) ve ay (gökyüzündeki ay; güzellik benzetmesi) sözlerinin birleşiminden "mavi gözlü, ay yüzlü; gökyüzü kadar engin-güzel" anlamlarını taşır. Türkçenin Türkçü-romantik adlandırma geleneğinin tipik bir örneğidir; Göktuğ, Gökhan, Gökçen, Gökalp ailesindendir. 1948'den TÜİK kayıtlarında izlenir; 2025'te #256 sıradadır.

Gökay, iki Eski Türkçe sözcüğün romantik birleşimidir: gök (Köktürk yazıtlarından bugüne süren "mavi-yeşil; gökyüzü; ulu, ilahi" çok-anlamlı temel sözcük) ve ay (gökyüzündeki ay; ay yüzlü = ay gibi güzel). Birlikte iki olası okuma: (1) renk-fenotip okuması: "mavi gözlü, ay yüzlü" (en yaygın yorumlama); (2) coğrafi-imge okuması: "gök ile ay" — kadim Türk-Şamanik kozmolojisinin iki kutsal göksel sembolünün birleşimi. Aynı kalıbın diğer örnekleri: Gökhan (gök-hükümdar), Gökalp (gök-yiğit), Gökçen (gök-güzel), Göktuğ (gök-tuğra). Cumhuriyet döneminde Türkçeleştirme-romantik ad dalgasında türetilmiş başarılı bir yapıdır.