Bulut

Bulut, Türkçenin temel doğa sözcüklerinden biri olarak "atmosferdeki su damlacıkları ve buz taneciklerinin görülebilir yoğunlaşmış hali" anlamına gelir. Eski Türkçeden bugüne süregelen kelime; Göktürk yazıtlarında ve Divanu Lugâti't-Türk'te belgelenmiştir. Modern Türkçede Bulut, doğa imgeli erkek adlarının (Bora, Yağmur, Çınar, Toprak) ailesinin parçası olarak kullanılan klasik bir tercihtir.

Türkçe bulut, Eski Türkçe bulıt sözcüğünden gelir; Göktürk yazıtlarında (8. yüzyıl) ve Divanu Lugâti't-Türk'te (Kaşgarlı Mahmud, 1074) belgelenmiştir. Türk-Moğol dilbilim ailesinin ortak köklerinden biridir; aynı kelime Moğolca bulged, Tunguzca boldoŋ gibi formlarla akrabadır. Türk-Moğol step kültüründe bulutlar gökyüzünün hareketli unsurları olarak hava tahmin ve sembolizmin merkezindedir; Tengri (Gök Tanrı) inancında bulutlar göksel iradenin görünür tezahürleri sayılır. Modern Türkçenin doğa imgeli erkek adı türetme geleneğinde Bulut, Yağmur, Bora, Tunç, Çınar ile birlikte yaygın bir tercihtir.