Nihat

Nihat, Farsça nihad sözcüğünden gelir ve "doğa, huy, yaradılış, tabiat" anlamlarını taşıyan bir erkek adıdır. Sözcük, Pers nihadan (koymak, kuruluş yapmak, yerleştirmek) fiiline dayanır; yani nihad, insanın içine konmuş, yerleştirilmiş olanı anlatır. Klasik Pers-Türk divan şiir geleneğinde nihad kişinin doğuştan getirdiği karakteri ifade eden temel kavramdır; pak-nihad (saf yaradılışlı), bed-nihad (kötü tabiatlı) terkipleri ahlak söyleyişinin üyelerindendir. Türkçeye Osmanlı klasik Fars edebiyatından geçen ve modern dönemde 1950'ler-1970'ler kuşağının yaygın erkek adlarındandır.

Farsça nihad, 'koymak, yerleştirmek' anlamındaki nihadan fiilinden gelir ve "huy, tabiat, yaradılış; içsel duruş, manevi yapı" anlamına gelir; kişinin sonradan edindiği değil, doğuştan getirdiği karakterini anlatır. Klasik Fars ve Türk divan şiirinde bu kelime kişilik tarifinin başlıca sözcüklerinden biri olmuştur: pak-nihad "temiz tabiatlı", ali-nihad "yüce karakterli" demektir; eski dilde melek-nihad (melek huylu) ve derviş-nihad (derviş tabiatlı) deyimleri de sık geçer. Osmanlı düşünce dilinde de aynı kelimeyle kurulan nihad-ı akıl (aklın doğası) ve nihad-ı beşer (insan tabiatı) gibi tamlamalar kullanılırdı. Nihat, 19. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı üst tabakasının adları arasında belirdi; 1940-80 arasında eğitimli Cumhuriyet ailelerinin sevdiği erkek adlarından biri oldu; taşıdığı çağrışım baştan sona "yüksek karakter"dir.