Rüzgâr

Rüzgâr, Farsça rūzgār sözcüğünden gelir — kökensel olarak rūz (gün) + gār (tutan, ait olan) birleşiminden zamanın akışı, zaman dilimi, dönem anlamına gelirken, Farsça ve Türkçede ikincil olarak yel, hava akımı anlamını da kazanmıştır. Modern Türkçe unisex adlandırmasında 2000'ler doğa isim dalgasının öne çıkan örneklerindendir.

Farsça ruzgar, iki kök sözcüğün birleşiminden oluşur: ruz (Eski Farsça raucah) ve -gar (tutan, ait olan, sahip anlamında fail eki). Asıl anlamı zamanın akışı, gün çağ, dönem, an olup klasik Fars edebiyatında Hafız, Sadi, Mevlana'nın şiirlerinde ruzgar-ı vefa (vefa zamanı), ruzgar-ı ömr (ömrün zamanı) gibi tamlamalarda geçer. İkincil olarak yel, hava akımı, rüzgâr anlamı da kelimenin yaygın kullanımında yer alır — özellikle halk Farsçasında ve Türkçede bu ikinci anlam baskın hale geldi. Osmanlı Türkçesi her iki anlamı da korudu: edebi metinlerde ruzgâr-ı felek (feleğin rüzgârı/zamanı) tamlaması hem zaman hem yazgı çağrışımı taşır. Özel ad olarak kullanımı 1990'lar sonrası, yel/hava akımı anlamına odaklanarak doğa isim dalgasıyla başlamıştır.