Saadet

Saadet, Arapça sa'āda (سعادة) — s-'-d (mutlu olmak, bahtiyar olmak) kökünden — "mutluluk, bahtiyarlık; bir şeyin uğurlu olması" anlamını taşır. İslam tasavvuf-felsefe geleneğinde al-sa'āda dünyevî mutluluk değil, Allah'ın rızasını kazanma ve cennete erme anlamında nihai hayır-hâli olarak kavramsallaştırılır. Farabi'nin Tahsīl al-Sa'āda (Mutluluğu Elde Etme) ve İmam Gazâlî'nin Kimyâ-yı Sa'âdet eserleri Türk-İslam felsefe geleneğinin merkez metinlerindendir. 176 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2025'te #382 sıradadır.

Arapça sa'āda (سعادة), s-'-d ("mutlu olmak, bahtiyar olmak; uğurlu olmak") kökünden gelir. Aynı kökten sa'īd (mutlu, bahtiyar — Türkçeye Sait adı olarak geçti), sa'idīya (mutlu kadın — Türkçe Sadiye), as'ad (en mutlu — al-As'ad sıfat), sa'd (uğur, mutluluk — Türkçe Sa'd) türetilmiştir. al-Sa'āda İslam tasavvuf-felsefe geleneğinde al-sa'āda al-quṣwā (en yüksek mutluluk — Allah rızası ve cennet) ile al-sa'āda al-dunyāwiyya (dünyevî mutluluk) ikilisi olarak ele alınır. Farabi (öl. 950) Tahsīl al-Sa'āda eserinde mutluluğu felsefi-Yunan-İslam sentezinde işler; İmam Gazâlî (öl. 1111) Kimyâ-yı Sa'âdet (Farsça) ile Sufi-mistik mutluluk teorisini Türkçe-Farsça okurlara aktarır. Türkçeye Saadet (yumuşak söyleyişle) yerleşmiş; klasik Osmanlı-Türk dini-kültürel sözlüğünün merkez kavramlarından biri olmuştur.