Sercan

Sercan, Farsça sar ve can sözcüklerinin birleşiminden baş can, en sevilen, can yarısı anlamlarına gelir. Klasik Pers-aşk şiir geleneğinde can sevgilinin standart benzetmelerinden biridir; can-cananım (sevgili canım), can-ı can (canın canı) gibi terkipler aşk edebiyatının merkez söyleyişindandır. Cumhuriyet sonrası dönemde Türkçeleştirme dalgasıyla yeni Pers-Türk birleşik isim erkek adlarından biri olarak yerleşmiştir. Özellikle 1950'lerden itibaren modern Türk-İran kültürel değişimi ortamında popülerleşti.

Sercan, Farsça iki sözcüğün birleşmesinden gelen yeni sayılabilecek bir erkek adıdır: ser (baş, en üst) ve can. Birlikte "baş can, en sevilen, can yârı" demeye gelir. Ser, Farsçada baş demektir ve Türkçeye geçmiş serdar (başta duran, komutan) ile sertaç (baş tacı) sözcüklerinde de aynı anlamla yer alır. Klasik Fars aşk şiirinde can katmanlı bir kavramdır: hem yaşamın kendisi, hem sevgilinin canı, hem de tasavvufta Allah'a yönelen ruh anlamına gelir. Mevlânâ'nın Mesnevî'sinde en sık dönüp geldiği sözcüklerden biridir; cân-bahş (can bağışlayan), cân-âver (can getiren) ve cân-âferîn (can yaratan) gibi terkipler klasik şiirin yerleşik söyleyişindendir. Sercan özellikle 1950'lerden sonra yaygınlaştı ve Sertan ile Servan gibi ser- ile başlayan erkek adlarının ailesinde yerini aldı.