Gülsün

Gülsün, Türkçe gül- (gülmek; sevinçli-olmak) fiilinin üçüncü tekil emir-dilek formu — gülsün, mutlu-olsun, şen-olsun anlamlarına gelir. Türk halk-Türk geleneğinin koruyucu-dua adlandırma kategorisinin (Yaşar, Dursun, Durdu, Yaşatsın gibi adlarla aynı kuşakta) bir üyesidir; yeni doğan kız-çocuğa mutlu-olsun, şen-olsun dileğiyle koyulan klasik bir ad. Cumhuriyet sonrası Türkçeleştirme dalgası içinde yer almakla birlikte halk-Türk dilek-adlandırma geleneğinin daha eski-kökenli kategorisinden gelir. Gül- başlangıçlı kız adlarının (Gülsün, Gülfem, Gülbeyaz, Gülnaz, Güldane) zengin ailesinde estetik-ad değil dilek-ad kategorisinde yer alır. 170 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2025'te #405 sıradadır.

Türkçe Gülsün, gül- (Eski Türkçe — "gülmek; sevinçli-olmak; mutlu-olmak; iyi-vakit geçirmek") fiilinin üçüncü tekil emir-dilek-kipi formudur — gülsün, mutlu-olsun, şen-olsun. Aynı kök-ailesinden gülmek, gülüş, gülünç, güldür-, gülünmek, güleç (güler-yüzlü), Gülümser (gülümseyen), Şensoy, gülsünler türetilmiştir. -sün / -sin dilek-emir-eki Türkçenin yaygın türetme örneklerindendir: yaşa-sın (Yaşasın), dur-sun (Dursun), kal-sın, gül-sün. Bu koruyucu-dua adları (Yaşar, Dursun, Durdu, Gülsün, Sağol, Satılmış) Anadolu halk-Türk geleneğinin tipik adlandırma-pratiğidir; özellikle çocuk-ölüm-oranı yüksek bölgelerde önceki çocukları kaybeden ailelerin yeni-doğan bebeğe yaşasın, dursun, gülsün, mutlu-olsun dileğiyle ad konur. Anadolu-İslam-folk inanç-pratikleriyle iç içe geçmiş bir adlandırma türüdür; bismillah-çekme, ezan-okuma gibi koruyucu ritüellere benzer manevi-koruma niyetini taşır. Gülsün özellikle 19. yüzyıl ve 20. yüzyıl başında Doğu ve İç-Anadolu kırsalında yaygındı; modern Türkiye'de geleneksel bir kız adı olarak yerleşmiştir.