Hadice

Hadice, Arapça Khadija — kh-d-j (erken doğmuş, vaktinden önce gelen) kökünden — yumuşak söyleyiş varyantıdır. Hatice yazımıyla aynı manevi İslami hatırayı taşır: Hz. Peygamber'in ilk eşi, ilk Müslüman kadın, al-Sayyida Khadija al-Kubra (Büyük Hanım Hatice) olarak anılan büyük sahabi kadındır (yaklaşık 555-619). Hz. Peygamber ile evliliği 25 yıl sürdü. Çocukları Hz. Fatıma, Hz. Kasım, Hz. Zeynep, Hz. Rukiye, Hz. Ümmü Külsüm. Hz. Peygamber'in soyunu Hz. Fatıma üzerinden devam ettirmiş anne figürdür. Adı doğrudan Kur'an'da geçmez ama İslami gelenek kadın velilerinin merkez figürlerindendir. Hadice yazımı yumuşak Anadolu söyleyişidir.

Arapça Khadija, kh-d-j (vaktinden önce doğmak, erken gelmek) kökünden türetilmiş bir özel ad formudur. Klasik Arap-isim-etimolojisinde Khadija özellikle vaktinden önce doğan kız çocuklarına verilen geleneksel koruyucu addı; bu nedenle Hz. Hatice'nin de bu adı taşıması, doğum koşullarına yapılan klasik bir referans olabilir. Türkçeye Arapça'dan iki yazım varyantıyla yerleşmiştir: Hatice (klasik Arap söyleyişine yakın) ve Hadice (yumuşak Anadolu söyleyişi). Anlam ve manevi İslami hatıra aynıdır. Hz. Hatice'nin İslam tarihindeki rolü merkezdedir: Hz. Peygamber'in ilk vahiy deneyiminden (610'da Hira mağarasında) sonra ona ilk inanan, Ya Khadija, ma li? (Hatice, bana ne oldu?) sözüne Allah seni yalnız bırakmaz, çünkü sen muhtaca yardım edersin, akrabaya bağlısın, doğru sözlüsün" diyerek destek veren ve psikolojik iman güvencesini sağlayan figür. Hz. Hatice'nin 619'da vefatı Yıl-ı Hüzn (Hüzün Yılı) olarak adlandırıldı.