Handan

Handan, Farsça handan sözcüğünden gelir ve "gülen, neşeli, güleç, sevinçli" anlamlarını taşıyan bir kız adıdır. Aynı kökten hande (gülüş, kahkaha), handa-ru (gülen yüzlü), handa-kuş (gülmeyi unutturan) sözcükleri gelir. Klasik Pers-Türk divan şiir geleneğinde handan sevgilinin neşeli yüz ifadesinin temel benzetmelerinden biridir; gül-i handan (gülen gül = açan gül), leb-i handan (gülen dudak) terkipleri yaygındır. Halide Edip Adıvar'ın 1912 romanı Handan (1912) adın Türk edebiyatındaki tanınmışlığının kaynaklarındandır.

Farsça handan sözcüğü — "gülen, güler yüzlü, gülüşen" anlamını taşıyan klasik Fars kelimedir (aynı hand- kökü Hande-AW'de enriched ile akraba). Kelime Ana İran xand- (gülmek) fiil kökünden türeyen sıfat formudur; klasik Fars-Türk divan şiiri estetiğinde sevgili güler yüz tasviri için kullanıldı. Türkçeye Osmanlı Türkçesi aracılığıyla Handan biçiminde yerleşti. En tanınan edebi taşıyıcısı Halide Edip Adıvar'ın Handan romanı (1912) — Türk modern roman geleneğinin ilk psikolojik kadın romanlarından biridir.