Hicran

Hicran, sevilen bir kimseden ya da yurttan ayrı düşmenin verdiği derin özlem ve acıyı ifade eden Arapça kökenli bir isimdir. Türk şiirinde ve klasik edebiyatında sıkça işlenen bu kavram, ayrılık acısının simgesi olarak yüzyıllardır divan şairlerinin diline dolanmıştır.

Arapça hijrān (هجران) — "bir-yerden-veya-bir-kimseden-ayrılma, ayrılık-acısı, hasret" anlamındaki isim. H-j-r kökünden türer (hajara = ayrılmak, terketmek, göç-etmek). Aynı kök-ailesinden hijra (hicret — Hz. Muhammed'in Mekke'den-Medine'ye-göçü, İslami takvim-başlangıcı), muhājir (muhacir, göç-eden), hujr (engel, ayrılma) kelimeleri türer. Klasik-Fars-Osmanlı divan-şiirinde hijrān aşk-temasının-merkez-kavramı — sevgilinin-aşığa-uzaklığı, vuslatın-aksi olan-acı-ayrılık. Fuzulî (Phase 4 BN'de Tier-A enriched), Nedîm, Şeyh Galib divanlarında yüzlerce-kez geçer; hijrān-zede (ayrılık-vurmuş-aşık), hijrān-ı-şeb (ayrılık-gecesi) gibi tamlamalar standart-divan-aşk-kelimeleri. Türkçeye Osmanlı-divan-edebiyatı aracılığıyla yerleşti; 1999'da #192 ile zirvesine ulaştı.