Hicran

Hicran, sevilen bir kimseden ya da yurttan ayrı düşmenin verdiği derin özlem ve acıyı ifade eden Arapça kökenli bir isimdir. Türk şiirinde ve klasik edebiyatında sıkça işlenen bu kavram, ayrılık acısının simgesi olarak yüzyıllardır divan şairlerinin diline dolanmıştır.

Arapça hijran — "bir yerden veya bir kimseden ayrılma, ayrılık acısı, hasret" anlamındaki isimdir. H-j-r kökünden türer (hajara = ayrılmak, terketmek, göç etmek). Aynı kök ailesinden hijra (hicret), muhajir (muhacir, göç eden), hujr (engel, ayrılma) kelimeleri türer. klasik Fars-Osmanlı divan şiirinde hijran aşk temasının merkez kavramı — sevgilinin aşığa uzaklığı gelir. Aynı kökten ayrıca vuslatın aksi olan acı ayrılık türemiştir. Fuzuli, Nedim, Şeyh Galib divanlarında yüzlerce kez geçer; hijran-zede (ayrılık vurmuş aşık), hijran-ı-şeb (ayrılık gecesi) gibi tamlamalar standart divan aşk kelimeleri.