Lütfü

Lütfü, Arapça Lutfi — Lutf köküne -i eki eklenerek türetilmiş — lutuf cinsinden, lütuf sahibi, lütuf yansımalı anlamlarına gelir. Aynı kökten el-Latif (Allah'ın 99 İsm-i Hüsna'sından), el-lutf (lütuf, ihsan), el-lata'if (incelikler) gelir. Aynı kökten ayrıca el-mulatafa (incelikle davranma) türetilmiştir türemiştir. Şura 42:19'daki Allahu Latifun bi-'ibadih (Allah kullarına çok Lütufkâr'dır) ayeti adın manevi Kur'ani kök bağıdır. Klasik dindar Türk-İslam-Pers ailelerinin sevdiği zarif erkek adıdır.

Kök Lutf — l-t-f kökünden — "lütuf, ihsan, incelik, yumuşak davranma; gizli yardım; nüfuz edici incelik". Aynı kökten ayrıca el-mulatafa (incelikle davranma — modern Arapçada gentleness), el-malatif (sevecen davranışlar), el-lutfaniyya (incelik sıfatı) türetilmiştir türemiştir. el-Latif sıfatı Kur'an'da 7 yerde geçer: En'am 6:103 (La tudrikuhu el-absar ve-Hüve yudriku el-absar ve-Hüve el-Latifu el-Habir), Şura 42:19 (Allahu Latifun bi-'ibadih — "Allah kullarına Lütufkâr'dır"), Mülk 67:14 (A-la ya'lamu man halak ve-Hüve el-Latifu el-Habir — "Yaratan bilmez mi? Halbuki O Lütufkâr-Haberdar'dır"), Lokman 31:16 (Innallaha Latifun Khabir — Hz. Lokman'ın oğluna nasihatı), Hac 22:63, Ahzab 33:34, Yusuf 12:100. Klasik İslami kelam tasavvuf geleneğinde el-lutf el-ilahi doktrini Allah'ın kullarına gizli yollardan yardım uzatması anlamını içerir; Matüridi-kelam okulu el-lutf'u kulun taat yapmasına elverişli imkânlar yaratma şeklinde tanımlar (klasik fıkıh usulü tartışmalarının merkezindedir). Klasik İslami tasavvuf edebiyatında el-latif / el-lata'if incelik zarafet geleneğinin merkez kavramları olarak işlenir; ibadetin estetik yön bağı klasik tasavvuf jargonunda lata'if el-'ibada terkibiyle nitelendirilir. Türkçeye Osmanlı yumuşak söyleyişiyle Lütfü / Lütfi / Lütfi formunda yerleşmiştir; klasik dindar Türk-İslam-Pers ailelerin sevdiği zarif erkek adlandırma kategorisinde 18-20. yüzyıllar arasında istikrarlı kullanım gördü.