Mehtap

Mehtap, Farsça kökenli bir sözcük olup 'ay ışığı' anlamına gelir; 'meh' (ay) ve 'tab' (parlaklık, ışık) bileşenlerinden oluşur. Geceleri gökyüzünü aydınlatan ayın yumuşak ışığını çağrıştıran bu isim, Türk şiirinde ve edebiyatında romantik bir imge olarak sıkça yer bulmuştur.

Farsça mehtāb (مهتاب) sözcüğü — meh (ماه, "ay") ile tāb (تاب, "parlaklık, ışık, ısı") kelimelerinin birleşiminden oluşan klasik-Fars bileşik-kelimesidir: "ay-ışığı, mehtap, mehtabın parlaklığı" anlamını taşır. Farsça tāb kelimesi "parlamak, ışıldamak, ısınmak" fiil-kökünden geldiği için birleşik-kelime ay-ın ışıldama-hâli özel anlamını kazanır. Klasik Fars-Türk divan şiirinin sevgili-gece-aşk estetik-kelimelerinden biri olarak kullanıldı — mehtap-ı âleme (âlemin mehtabı), şeb-i mehtap (mehtaplı gece) gibi tamlamalar divan-şiirinin standart estetik ifadelerindendir. Türkçeye Osmanlı Türkçesi aracılığıyla mehtap biçiminde yerleşti. Özel-ad olarak 1970-80 Türkiye'sinin Farsça-klasik estetik kadın adları dalgasının parçası olarak yaygınlaştı — 1978'de #51 ile zirvesine ulaştı.