Muhsine

Muhsine, Arapça Muhsine sözcüğünden gelir; h-s-n (güzel davranmak, iyilik etmek) kökünden türeyen ve "iyilik eden, güzel davranan, ihsan sahibi kadın" anlamlarını taşıyan bir kız adıdır. Eril karşılığı Muhsin'dir. Kur'an-ı Kerim'de muhsinin (iyilik edenler) ifadesi 30'u aşkın yerde geçer; Bakara Suresi 2:195'te Allah-ı sevdiği nitelik olarak ehl-i ihsan anılır. Aynı kökten ihsan (Allah'ı görür gibi ibadet — Cibril hadisi'nde imanın üçüncü mertebesi), Hasan, Hüseyin, Hüsna, Ahsen sözcükleri gelir. Klasik İslami dindar Türk ailelerinin köklü kız adlarındandır.

Arapça Muhsina, h-s-n (güzel olmak; iyi davranmak; ahlaken uygun davranmak) kökünden Form IV (ahsana — iyilik etti, güzel davrandı) fiilinin biçim dişil formudur — iyilikte bulunan, ihsan eden kadın, üstün davranışlı mü'mine. Eril karşılığı Muhsin. Aynı kök ailesinden el-Muhsinin / el-Muhsinat (iyilik edenler / iyilik eden kadınlar), el-ihsan ("iyilikte derinleşme), el-Ahsan ("en iyi) gelir. Aynı kökten ayrıca el-hasan (güzel iyi), el-hasana ("iyi amel, sevap), el-Mufiddal (üstün tutulmuş — yan örgü), el-ahasin (en iyiler), el-Ihsan (klasik İslami kelam doktrininde iman mertebelerinden en üstü) türemiştir. Bakara 2:112 Bala man aslama vajhahu li-llahi ve-hüve muhsinun fa-lahu ajruhu 'inda rabbih ve-la havfun 'alayhim ve-la hum yahzanun — "Hayır! Kim yüzünü Allah'a teslim ederek iyilikte bulunan olursa, Rabbi katında ona mükâfat vardır; onlara korku yoktur ve üzülmeyeceklerdir." Bu ayet el-muhsin sıfatının Kur'ani kullanımının merkez metinlerindendir; klasik İslami kadın-mü'min ahlak doktrinine dişil form yansıtmasını içerir. el-Ihsan kavramı Hz. Cibril-hadisindeki ilk tanımı klasik İslami tasavvuf edebiyatının temel metnidir; Ihsan-doktrini sufi pedagoji okullarının (Cüneyd-i Bağdadi, Hallac-ı Mansur, İbn 'Arabi, Mevlâna) merkez geleneğidür. Türkçeye Osmanlı yumuşak söyleyişiyle Muhsine / Muhsine formunda yerleşmiştir.