Şahabettin

Şahabettin, Arapça Shihab ed-Din terkip adından gelir; shihab (alev, meşale; kayan yıldız) ve ed-Din (din) sözcüklerinin birleşmesinden "dinin meşalesi, dinin parlayan-aleviyle yol gösteren" anlamlarına gelen bir erkek adıdır. Klasik İslami -eddin (ed-Din) sonlu onursal lakap geleneğinin (Şemseddin, Necmeddin, Selahuddin, Celaleddin) köklü üyesidir. Adın tarihte tanınan figürü Şihabeddin-i Sühreverdi (öl. 587/1191) — Pers asıllı klasik İslami tasavvuf düşünürü, İşrakıyye (Aydınlanma) doktrininin kurucusu; Hikmatü'l-İşrak eseriyle klasik İslami felsefe geleneğinin önemli figürlerindendir.

Arapça shihab sözcüğü sh-h-b (alev, parıltı) kökünden türeyen ve "alev, meşale; kayan yıldız (göktaşı)" anlamına gelir. Kur'an'da shihab sözcüğü Saffat 37:10 fa-atbaahu shihabun sakib (Onu delici bir kayan yıldız takip etti) ve Hicr 15:18 ittabaahu shihabun mubin (Onu apaçık bir alev takip eder) ayetlerinde geçer. Aynı kök ailesinden eş-şuhub (alevler — çoğul), el-muşhib (alev saçan) sözcükleri türer. Klasik İslami -eddin sonlu onursal lakap geleneğinin temel kavramdır.