Şevki

Şevki, Arapça "Şevki" sözcüğünden gelir; "ş-v-k" (özlem, iştiyak) kökünden "şevk sahibi, neşeli, istekli" anlamına gelir. Aynı kökten "şevk" (heyecan) ve "müştak" (özlem duyan) gelir. Tasavvufta şevk, kulun Allah'a yöneliminin temel niteliklerindendir. Mısırlı şair Ahmed Şevki (1869-1932) de bu adı taşır.

Arapça şavki, eş-şevk ("şevk, ardent sevgi, manevi arzu, hasret aşk") sözcüğüne -i ekyle türetilmiş sıfat formudur — şevkli, hasretli, manevi arzu sahibi. Aynı kök ailesinden eş-şevk (şevk, hasret aşk; klasik Sufi tasavvuf jargonunun merkez kavramlarından), el-iştiyak (iştiyak, hasretle isteme), el-muştak (müştak, hasretli, şevkli) gelir. Aynı kökten ayrıca et-taşvik (şevk uyandırma, ilgilendirme; modern Arapçada teşvik etmek) türetilmiştir. Mevlana'nın Mesnevi'sinde, Yunus Emre'nin ilahilerinde, Hafız ve Sa'di'nin gazellerinde şevk (şevk, hasret) merkez bir tema olarak işlenir. Şevk sözcüğü Kur'an'da doğrudan geçmez ama el-hubb (sevgi), er-rahbe (manevi korku), er-rağbe (manevi arzu) gibi yakın kavramlarla birlikte İslami manevi deneyim sözlüğünün parçasıdır.