Sima

Sima, Farsça sima sözcüğünden gelen bir kız adıdır. Klasik Pers ve Osmanlı divan şiirinde sima sevgilinin yüzü için kullanılan temel sözcüklerdendir; sima-yı meleki (melek yüzlü), sima-yı keramet (kerem yüzlü) gibi terkipler aşk şiirinin söyleyişte yer alır. Aynı kökten simin (gümüşten, gümüşi), Simin kız adı da gelir. 1858'de 91. sırayla zirvesine ulaşmış, 19. yüzyıl Osmanlı kadın adlarının zarif üyelerindendir; 2025'te 387. sıradadır.

Pers sima, Eski Pers/Avesta dilinden gelen ve "görünüş, beniz, dış yapı" anlamlarını taşıyan bir sözcüktür. Klasik divan şiirinin sevgili yüz tasviri söyleyişte sima, cemal, ruh (yüz, yanak), çehre sözcükleriyle birlikte yer alır. Hafız, Sa'di ve Baki divanlarında sima-yı yar (sevgili yüzü), sima-yı meh (ay yüzü) gibi terkipler sıkça geçer. Türkçeye Osmanlı döneminde yerleşmiş, modern Türkçede de "sima" sözcüğü halen "yüz, çehre" anlamında kullanılır.