Taha

Taha, Arapça Ṭā-Hā (طه) — Kur'an-ı Kerim'in 20. suresinin adı ve aynı surenin başında yer alan iki huruf-u mukatta'a'dan (kesik harfler) — gelir. İslamî tefsir geleneği bu iki harfin Hz. Peygamber'e bir hitap olduğu yorumunu öne çıkarmıştır; bu nedenle Taha, Hz. Muhammed'in Kur'anî hitap-isimlerinden biri sayılır. Türk-İslam adlandırma geleneğinin son 30 yılda öne çıkardığı klasik dini erkek adlarından biridir. 149 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2025'te #117 sıradadır.

Arapça Ṭā-Hā (طه), Kur'an'ın 20. suresinin başında yer alan iki kesik harftir (huruf-u mukatta'a); Arap alfabesinin ṭā (ط) ve hā (ه) harflerinin ayrı ayrı okunmasıyla telaffuz edilir. Bu iki harf Kur'an'da başka hiçbir yerde geçmez. İslamî tefsir geleneği üç yorum sunar: (1) Anlamı yalnız Allah'a malum huruf-u mukatta'a'lardan biridir; (2) Hz. Peygamber'e bir hitaptır — Tâhâ sözcüğü Habeşçe ya da Süryanicede Yâ Receb-i Âl-i Âlî (Ey üstün soyun büyüğü) anlamında olduğu rivayet edilir; (3) Hz. Peygamber'in âhâr-yedi-isim'inden biri sayılır (diğerleri Yâsin, Müzzemmil, Müddessir, Câ'a vs). Türk-İslam ailelerinde Taha adı koymak, Hz. Peygamber'e Kur'anî hitabın manevi hatırasını çocuğa yakıştırma niyetini taşır. Taha yazımı Türkçe yumuşak söyleyişle yerleşmiştir; Arapça-aslî Tâhâ yazımı klasik metinlerde kullanılır.