Vesile

Vesile, Arapça vasila — 'ulaştırmak, kavuşturmak' kökünden — vasıta, aracı, Allah'a-yaklaştıran-yol anlamlarına gelir. Maide 35'te doğrudan Kur'ani bir kavram olarak geçer: Ya ayyuha'lladhina amanu'ttaku'llaha ve-btagu ilayhi el-vasilata (Ey iman edenler, Allah'tan korkun ve O'na vesile arayın). İslami gelenekte el-Vasila aynı zamanda Hz. Peygamber'in cennette sahip olduğu en yüksek manevi makamın adıdır (Buhari, Ezan 8). Türk-İslam dindar Anadolu ailelerinin sevdiği klasik kız adıdır.

Aynı kökten el-vasl (vasıl olmak, ulaşmak), el-mavsul (ulaştırılmış; bağ kurulmuş), et-tavassul (vesile aramak, aracı tutmak) gelir. Aynı kökten ayrıca ittisal (irtibat, ulaşma; modern Arapçada iletişim anlamında) türetilmiştir. el-Vasila özel bir İslami terimdir: hem Maide 35'teki Allah'a yaklaşmak için aracı arama emri, hem de Hz. Peygamber'in cennette sahip olduğu en yüksek manevi makamın adı (Hz. Peygamber'in "Bana salavat getirdiğinizde Allah'tan el-Vasila'yı isteyin" hadisi — Buhari, Ezan 8). Beş vakit ezandan sonra okunan Allahumma rabba hazihi'd-da'vati't-tamma duası el-Vasila'yı talep eder. Türkçeye Osmanlı medrese tasavvuf yoluyla Vesile (yumuşak söyleyişle) yerleşmiştir.