Ayten

Ayten, Türkçe kökeninden gelir; 'ay gibi beyaz tenli olan' anlamına gelir. Ayın parlaklığı ve berraklığı, Türk kültüründe güzelliğin simgesi olarak kullanılmış; bu isim de o geleneğin yansıması olarak ay imgesiyle güzelliği bir araya getirir.

Ayten, Türkçe ay (göktaşı, ışıldayan gök cismi) ile Farsça ten sözcüklerinin birleşiminden oluşan klasik Türk-Fars bileşik kadın adıdır — "ay teninde parıltı, ay gibi parlak tenli" anlamına gelir. Farsça ten kelimesi aslen beden anlamında olsa da Türkçede ten olarak yerleşirken daha çok cilt rengi, yüz rengi anlamına kaydı. Bu bileşik kalıp (Ay + Farsça niteleyici) Osmanlı-Türk adlandırma geleneğinin üretken kalıplarından biridir: Aygül, Aysel, Aytül, Ayla, Aynur aynı aileden kelimelerdir. Ayten modern Türkçede 20. yüzyıl ortasında özellikle yaygınlaştı — Cumhuriyet döneminin Türk-Fars klasik estetik bileşik kadın adlarının temsilcilerinden biri oldu. Klasik divan şiirinde sevgili tasviri için kullanılan mehpare (ay parçası), ay yüzlü gibi imgelerin ad formuna dönüşmüş biçimidir.