Çiçek

Çiçek, bir bitkinin üreme organlarını taşıyan, çoğunlukla renkli ve güzel kokulu bölümünü ifade eden Türkçe bir sözcüktür. Doğrudan doğadan ilham alan bu isim, tazeliği ve güzelliği simgeleyen sade ama anlamlı bir ad olarak Türk kültüründe köklü bir yere sahiptir.

Türkçe çiçek — "bir-bitkinin üreme-organlarını-taşıyan renkli-yapı" anlamındaki kök-kelimedir. Eski-Türkçe çeçek / çiçek formunda Divânü Lugâti't-Türk'te (1074) kayıtlıdır; Orta-Asya Türk-göçebelerinin botanik-sözlüğünün temel-üyelerinden. Türkçede çiçekçi (çiçekleri-satan-kişi), çiçek-bozuğu (çiçek-hastalığı izleri), çiçek-açmak (açılmak, başlamak) deyimleriyle yaygın-kullanımda. Klasik-Türk halk-edebiyatında çiçek sevgilinin-güzelliği, hayatın-tazeliği, ömrün-geçiciliği metaforu olarak kullanılır. Özel-ad olarak 1851'de #62 ile zirvesine ulaşan Osmanlı-klasik Türkçe-öz doğa-adı.