Eşe

Eşe, Arapça 'Ā'isha (عائشة) yan-form söz-yapısı yan-bağlanır (bk. Aişe, Ayşe maddeleri yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada). Eşe — Ayşe yan-form söz-yapısı yan-bağlanır (klasik halk-Anadolu-yumuşak-söyleyiş yan-yapı söz-yapısının söz-imgesi yan-bağlanır söz-açımlamasıyla yan-bağlanır). TDK Kişi Adları Sözlüğü adın özel-anlam-yorumunu Rahat ve huzur içinde yaşayan manasında nitelendirir. Aynı kök-ailesinden 'Ā'isha — "yaşayan, hayat-dolu" söz-merkezi söz-yapısı, al-'aysh — yaşam, Aişe (yan-form söz-yapısı), Ayşe (yan-form söz-yapısı), Ayişe (yan-form söz-yapısı) yan-örgüsü oluşur. *Sahabe yan-bağlamı klasik halk-Sîret söz-örgüsünün söz-merkezindeki Hz. 'Â'işe bint Ebî Bekir**: Hz. Â'işe (~614-678; Ümm al-Mu'minīn, al-Ṣiddīqa; bk. Sıddıka* maddesi yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada — Mâide 5:75 söz-merkezi yan-bağlamı) klasik halk-Sîret söz-örgüsünün söz-merkezi söz-imgesi yan-bağlanır. 171 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2021'de #461 sıradadır.

Arapça 'Ā'isha (عائشة), Eşe — Ayşe yan-form söz-yapısı yan-bağlanır (klasik halk-Anadolu-yumuşak-söyleyiş yan-yapı söz-yapısının söz-imgesi yan-bağlanır söz-açımlamasıyla yan-bağlanır; aynı kök-ailesinden Aişe, Ayşe, Ayişe yan-form söz-yapıları yan-örgüsü; bk. Aişe maddesi yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada — Hz. 'Â'işe bint Ebî Bekir, Ümm al-Mu'minīn, al-Ṣiddīqa, al-Ḥumayrā' yan-bağlamları). TDK Kişi Adları Sözlüğü adın özel-anlam-yorumunu Rahat ve huzur içinde yaşayan manasında nitelendirir. Türkçeye Osmanlı yumuşak-söyleyişiyle 'Ā'isha / 'Â'işe / Eşe yan-formunda yerleşmiştir; özellikle Doğu-Anadolu, Güneydoğu-Anadolu (Mardin-Şanlıurfa-Diyarbakır-Adıyaman) muhafazakâr-Türkmen-yumuşak-söyleyiş söz-örgüsü ailelerinin sevdiği klasik İslami kız adı oldu.