Fahri

Fahri, Arapça Fahri sözcüğünden gelir; f-kh-r (övünç duymak, iftihar) kökünden türeyen aidiyet biçimidir ve "onurla ilgili, onursal, iftihar edilesi" anlamlarını taşıyan bir erkek adıdır. Aynı kökten fahr (övünç), fahret (övünç duyma), Fahreddin (dinin övüncü), Müfahhir sözcükleri gelir. Türkçe halk söyleyişte fahri üye (onursal üye), fahri profesör (onursal profesör) gibi onurlandırma tabirleri yaygındır. Klasik İslami dindar Türk ailelerinin köklü erkek adlarındandır.

Arapça fahri — "onurla ilgili, onursal, şeref sahibi" anlamındaki nispet sıfat formudur; f-h-r kökünden türer (fahara = övünmek, şereflenmek). Aynı kök ailesinden fahr (övünç, şeref, iftihar), mufahara (karşılıklı övünme — klasik Arap şiirinde bir tür), iftihar (iftihar, gurur), mutafahir (övünen) kelimeleri gelir. Klasik İslami edeb geleneğinde fahr övünülecek şey ile kibirlilik arasındaki ayrım teması sıklıkla işlendi — Hz. Muhammed'in "Ben-peygamberlerin-sonuncusuyum, Ben-öğünmüyorum" hadisi bu teolojik etik dengeyi gösterir.