Gökay

Gökay, Türkçe gök (mavi yeşil; gökyüzü; ulu, ilahi) ve ay (gökyüzündeki ay; güzellik benzetmesi) sözlerinin birleşiminden "mavi gözlü, ay yüzlü; gökyüzü kadar engin güzel" olarak yerleşmiştir. Türkçenin Türkçü romantik adlandırma geleneğinin tipik bir örneğidir; Göktuğ, Gökhan, Gökçen, Gökalp ailesindendir. 1948'den TÜİK kayıtlarında izlenir; 2025'te #256 sıradadır.

Gökay, iki Eski Türkçe sözcüğün romantik birleşimidir: gök (Göktürk yazıtlarından bugüne süren "mavi yeşil) ve ay (gökyüzündeki ay; ay yüzlü = ay gibi güzel). Birlikte iki olası okuma: (1) renk fenotip okuması: "mavi gözlü, ay yüzlü" (en yaygın yorumlama); (2) coğrafi imge okuması: "gök ile ay" — kadim Türk Şamanik kozmolojisinin iki kutsal göksel sembolünün birleşimi. Aynı kalıbın diğer örnekleri: Gökhan (gök hükümdar), Gökalp (gök yiğit), Gökçen (gök güzel), Göktuğ (gök tuğra). Cumhuriyet döneminde Türkçeleştirme romantik ad dalgasında türetilmiş başarılı bir yapıdır.