İzzettin

İzzettin, Arapça 'Izz ed-Din — 'izz (izzet, şeref, haysiyet, üstünlük) ve ed-Din (din, mensubiyet) sözcüklerinin terkibinden dinin izzeti, dinin şerefi, manevi haysiyet sahibi anlamlarına gelir. Klasik İslami -eddin (ed-Din) sonlu din temalı birleşik isim onursal mertebe lakaplarının ailesindendir: Bahaeddin, Şemseddin, Necmeddin, Hayreddin, Fahreddin, Muhyiddin, Cemaleddin, Hüsameddin, Selahaddin, Nizameddin, Alaeddin. Tarihsel referansları Eyyubi ve Memluk dönemi yöneticileri 'Izz ed-Din Aybak (Memluk-Bahri sultanı, 1250-1257), Selçuklu sultanı 'Izz ed-Din Kaykavus I (1211-1220) ve şair mutasavvıf 'Izz ed-Din el-Makdisi gibi figürlerdir.

Arapça 'Izz ed-Din birleşik isim terkibi iki Arapça söz unsurunun birleşmesiyle yapılmıştır: 'izz ("izzet, şeref, haysiyet, üstünlük) ve ed-Din ("din, mensubiyet, hesap günü). Birleşim 'Izz ed-Din = "dinin izzeti, dinin şerefi; din yolunda yüksek haysiyet sahibi". Bu birleşik isim onursal mertebe lakap formülü Selçuklu Eyyubi Memluk Anadolu Türk-İslam yöneticileri için 11-15. yüzyıllarda standart edildi; tipik örnekler Baha' ed-Din, Shams ed-Din, Najm ed-Din, Khayr ed-Din, Fakhr ed-Din, Muhyi ed-Din, Jamal ed-Din, Husam ed-Din, Salah ed-Din, Nizam ed-Din, 'Imad ed-Din, 'Ala' ed-Din. 'Izz ed-Din özellikle Memluk-Bahri hanedanının kurucu sultanı 'Izz ed-Din Aybak (saltanat 1250-1257) ile İslami-Türk siyasi tarih hafızasında yer aldı; Eyyubi dönemi şair mutasavvıfı 'Izz ed-Din el-Makdisi (1162-1235) klasik Arap kaside tasavvuf edebiyatının figürlerindendir. Anadolu Selçuklu Sultanı I. 'Izz ed-Din Kaykavus (saltanat 1211-1220) Sinop'u 1214'te fethederek Selçuklu Devleti'nin Karadeniz-açılımını sağladı. Türkçeye Osmanlı yumuşak söyleyişiyle İzzeddin / İzzettin formunda yerleşmiştir.