Konca

Konca, "açmamış gül tomurcuğu" anlamındaki Gonca adının bir söyleyiş biçimidir; Farsça "gonçe"den gelir. Divan şiirinin en sevilen imgelerindendir: gonca, sevgilinin küçük ağzına benzetilir; tazeliğin, gençliğin ve açılmayı bekleyen güzelliğin simgesidir. TÜİK kayıtlarında Konca ismine ilk olarak 1889 yılında rastlanmaktadır. İsim, 1918 yılında 213. sırayla zirvesine çıkmıştır. Güncel olarak 1995 yılı verilerinde 523. sırayla listelenmektedir.

Farsça "gonçe", "toparlanmış, henüz açılmamış çiçek" demektir; "goncîden" (toparlanmak) fiilinden gelir. Divan şiirinde "gonca-leb" (gonca dudaklı) sevgiliyi, "gonca-i ümit" açılmayı bekleyen umudu anlatır; Konca, bu zarif çiçek imgesinin Anadolu söyleyişidir.