Mihrinaz

Mihrinaz, Farsça mihr ("sevgi, güneş, ahde sadakat") + -i (ezafe eki) + naz ("naz, eda") sözcüklerinin birleşiminden oluşan bir kız adıdır; "sevginin nazı, güneş nazı" anlamına gelir. Antik İran Mazdai geleneğinde Mithra güneşin ve verilmiş sözün tanrısıydı; Avesta metinlerinde Mihr Yaşt ilahisi adına yazılmıştır. Naz- zengin kadın ad ailesinden olup Gülnaz, Şahnaz, Nazenin, Binnaz, Şehrinaz ile aynı çağrışım kuşağındadır. Mihr sözcüğü aynı zamanda Mihrimah Sultan (Kanuni'nin kızı, 1522-1578), Mihriban, Mihrişah gibi adların kökenidir. 1918'de 214. sırayla zirvesine ulaşmıştır.

Pers mihr, Hint-İran kökenli olup hem "güneş" hem "sevgi, dostluk, ahde sadakat" anlamlarını birleştirir. Antik İran dininde Mithra, güneşin ve verilmiş sözün tanrısıydı; bu kavram Roma İmparatorluğu'nda Mithras kültü olarak Akdeniz havzasına yayılmıştır. Klasik Pers şiirinde mihr sevgilinin parlaklığı için kullanılan en eski benzetmelerden biridir; Hafız ve Sa'di divanlarında sıkça geçer. Aynı kökten Mihrişah (güneş şah), Mihriban (sevgili dost), Mihrimah (güneş ile ay) gelir. Mihr-i Cihan (cihan güneşi), Mihr-i Munavvar (aydınlatan güneş) gibi terkipler klasik Osmanlı saray edebi söyleyişte yer alır. Mihrinaz, mihr ve naz'ın birleştirildiği klasik Pers kadın adlarındandır.