Mülazim

Mülazim, Arapça "l-z-m" (gereklilik, bağlılık) kökünden gelen, "bir işe ya da kişiye sürekli bağlı olan, ondan ayrılmayan" anlamında bir addır. Osmanlı'da "mülazım" hem stajyer aday memuru hem de bir askeri rütbeyi (mülazım-ı evvel ve sani, bugünkü teğmen) belirtirdi. TDK sözlüğü "mülazım"ı "teğmen" karşılığıyla da verir. TÜİK kayıtlarında Mülazim ismine ilk olarak 1886 yılında rastlanmaktadır. İsim, 1886 yılında 164. sırayla zirvesine çıkmıştır. Güncel olarak 1999 yılı verilerinde 534. sırayla listelenmektedir.

Arapça "l-z-m" kökü gereklilik ve ayrılmamayı anlatır; "lüzum" (gereklilik), "lazım" (gerekli), "iltizam" (üstlenme) ve "mülazemet" (bir işe devam, bağlılık) bu ailedendir. "Mülazım", bu kökten "sürekli bağlı kalan" demektir; Osmanlı bürokrasisinde ve ordusunda bir aşamayı ve rütbeyi adlandırmıştır.