Mülazim

Mülazim, Arapça "l-z-m" (gereklilik, bağlılık) kökünden gelen, "bir işe ya da kişiye sürekli bağlı olan, ondan ayrılmayan" anlamında bir addır. Osmanlı'da "mülazım" hem stajyer aday memuru hem de bir askeri rütbeyi (mülazım-ı evvel ve sani, bugünkü teğmen) belirtirdi. TDK sözlüğü "mülazım"ı "teğmen" karşılığıyla da verir. TÜİK kayıtlarında Mülazim ismine ilk olarak 1886 yılında rastlanmaktadır; isim en yüksek sırasına (164.) yine bu yıl ulaşmıştır. Güncel olarak 1999 yılı verilerinde 534. sırayla listelenmektedir.

Arapça "l-z-m" kökü gereklilik ve ayrılmamayı anlatır; "lüzum" (gereklilik), "lazım" (gerekli), "iltizam" (üstlenme) ve "mülazemet" (bir işe devam, bağlılık) bu ailedendir. "Mülazım", bu kökten "sürekli bağlı kalan" demektir; Osmanlı bürokrasisinde ve ordusunda bir aşamayı ve rütbeyi adlandırmıştır.