Taha

Taha, Kur'an-ı Kerim'in 20. suresinin adıdır; sure, adını başındaki iki harften alır: ta ve ha. Bu harflerin anlamı bilinmez; bazı surelerin başında yer alan kesik harflerdendir. Tefsir geleneği ise bu iki harfi Hz. Peygamber'e yapılmış bir hitap olarak da yorumlamış; bu yüzden Taha, Yasin gibi Hz. Muhammed'in adlarından biri sayılmıştır. Ad, Peygamber'e duyulan sevgiyi taşıdığı için Türkiye'de köklü bir erkek adıdır. TÜİK kayıtlarında Taha ismine ilk olarak 1854 yılında rastlanmaktadır. İsim, 2008 yılında 74. sırayla zirvesine çıkmıştır. Güncel olarak 2025 yılı verilerinde 117. sırayla listelenmektedir.

Arapça Ta-Ha, Kur'an'ın 20. suresinin başında yer alan iki kesik harftir; Arap alfabesinin ta ve ha harflerinin ayrı ayrı okunmasıyla telaffuz edilir ve bu ikili Kur'an'da başka hiçbir yerde geçmez. Tefsir geleneği üç yorum sunar. Birincisi, anlamı yalnız Allah'a malum olan kesik harflerden (huruf-ı mukattaa) biri sayılmasıdır. İkincisi, doğrudan Hz. Peygamber'e bir seslenme olduğu; kimi rivayetler bu iki harfin Habeşçe ya da Süryanicede bir hitap sözüne dayandığını aktarır. Üçüncüsü, sözcüğün Hz. Peygamber'in adlarından biri sayılmasıdır; Yasin, Müzzemmil ve Müddessir de aynı biçimde onun adları arasında anılır. Türkiye'de adın tarihteki tanınmış taşıyıcılarından biri, Şemdinli'deki Nehri dergâhının kurucusu Seyyid Taha-i Hakkari'dir (öl. 1853); Nakşibendi tarikatını Kürt diyarına getirenlerin başında gelir. Türk-İslam ailelerinde Taha adını koymak, Peygamber'e yönelen bu Kur'ani hitabın hatırasını çocuğa yakıştırma niyetini taşır.