Remziye

Remziye, Arapça ramziyya — r-m-z (işaret etmek, simgelemek) kökünün dişil sıfat ismi — "simge ile ilgili, simgesel, mecazi anlam taşıyan" olarak yerleşmiştir. Tasavvuf edebiyat geleneğinde remz (simge, mecazi anlam, üstü kapalı işaret) önemli bir kavramdır; Sufi metinlerin çift katmanlı (zahir ve batın) okunmasının temel terimlerinden biridir. Türkçeye Osmanlı dini edebi yoluyla girmiş, Cumhuriyet öncesi sonrası dindar şehirli ailelerin sevdiği klasik bir kız adı oldu.

Arapça ramziyya, r-m-z (işaret etmek, simgelemek, mecazi üstü kapalı söylemek) kökünün dişil sıfat formudur — "simgesel, mecazi." Aynı kökten ramz (işaret, simge, mecaz; remz-i hikmet = hikmetin simgesi), rumuz (semboller, çoğul), al-ramazi (sembolik) türetilmiştir. Remz sözcüğü tasavvuf geleneğinde özel bir teknik anlam taşır: Sufi metinlerin zahir (dış açık anlam) ve batın (iç-mecazi anlam) çift katmanlı okunmasının ifadesidir. Mevlana'nın remzi, Yunus Emre'nin remzi gibi tabirler tasavvuf eserlerinin mecazi okumalarını ifade eder. Remziye dişil sıfat formu olarak "simgesel ifadeli, mecazi anlam yüklü kadın" anlamına gelir. Türkçeye Osmanlı dini edebi yoluyla girmiş ve Cumhuriyet öncesi sonrası dindar Türk-Anadolu kız adlarının köklü tercihlerinden biri olmuştur.