Saadet

Saadet, Arapça sa'ada — s-'-d (mutlu olmak, bahtiyar olmak) kökünden — "mutluluk, bahtiyarlık; bir şeyin uğurlu olması" anlamına gelir. İslam tasavvuf felsefe geleneğinde al-sa'ada dünyevi mutluluk değil, Allah'ın rızasını kazanma ve cennete erme anlamında nihai hayır hali olarak kavramsallaştırılır. Farabi'nin Tahsil al-Sa'ada (Mutluluğu Elde Etme) ve İmam Gazali'nin Kimya-yı Sa'adet eserleri Türk-İslam felsefe geleneğinin merkez metinlerindendir.

Arapça sa'ada, s-'-d (mutlu olmak, bahtiyar olmak; uğurlu olmak) kökünden gelir. Aynı kökten sa'id (mutlu, bahtiyar — Türkçeye Sait adı olarak geçti), sa'idiya (mutlu kadın — Türkçe Sadiye), as'ad (en mutlu — al-As'ad sıfat), sa'd (uğur, mutluluk — Türkçe Sa'd) türetilmiştir. al-Sa'ada İslam tasavvuf felsefe geleneğinde al-sa'ada al-quswa (en yüksek mutluluk — Allah rızası ve cennet) ile al-sa'ada al-dunyawiyya (dünyevi mutluluk) ikilisi olarak ele alınır. Farabi (öl. 950) Tahsil al-Sa'ada eserinde mutluluğu felsefi-Yunan-İslam sentezinde işler; İmam Gazali (öl. 1111) Kimya-yı Sa'adet (Farsça) ile Sufi mistik mutluluk teorisini Türkçe-Farsça okurlara aktarır. Türkçeye Saadet (yumuşak söyleyişle) yerleşmiş; klasik Osmanlı-Türk dini kültürel sözlüğünün merkez kavramlarından biri olmuştur.