Şebnem

Şebnem, akşam ve gece serinliğiyle birlikte havadaki nemin yoğunlaşarak toprak üzerinde ya da bitkilerin yapraklarında oluşturduğu küçük su damlacıklarını, yani çiyi ifade eder. Farsça kökenli bu sözcük, Türk şiirinde ve edebiyatında tazeliği, saflığı ve geceyle şafak arasındaki o kırılgan anı simgelemek için sıkça kullanılmıştır.

Farsça şabnam sözcüğü — şab ile nam kelimelerinin birleşiminden oluşan klasik Fars bileşik kelimedir: "gece nemi; havada buğu durumundayken akşam gece serinliğiyle çiçek yaprak yüzeyinde oluşan su-damlacıkları — çiy, şebnem" anlamına gelir. Klasik Fars-Türk divan şiirinde şebnem şafak estetiğinin temel kelimelerinden biriydi — şebnem-i gül (gül çiyi), şebnem-i seher (seher şebnemi) gibi tamlamalar klasik estetik dünyasının ifadeleridir. Türkçeye Osmanlı Türkçesi aracılığıyla Şebnem biçiminde yerleşti. Modern Türkçede şebnem edebi kelimesi yaşar; özel ad olarak 1970'ler sonu Türkiye'sinin Fars klasik doğa estetik kadın klasik adlandırmasının temsilcisi oldu.