Şerif

Şerif, Arapça kökenli bir isim olup 'şerefli, saygın ve kutsal' anlamlarını taşır. İslam geleneğinde Hz. Muhammed'in soyundan gelenlere verilen bir unvan olarak da kullanılmış; bu nedenle derin bir dini ve kültürel ağırlık kazanmıştır.

Arapça Sharīf (شريف) sözcüğü — sh-r-f (ش-ر-ف) kökünden türer — "şeref-sahibi, asîl, yüksek-mertebede olan, soylu, saygın" anlam-ailesini taşır. Aynı kökten şeref (şeref, onur), teşrîf (şereflendirme), eşref (en-şerefli), müşerref (şereflenmiş) kelimeleri türer. İslami terminolojide Şerîf unvanı özellikle Hz. Peygamber'in torunu Hz. Hasan'ın soyundan gelen kişiler için kullanıldı — eşrâf (şerîfler, çoğul). Hz. Hüseyin'in soyundan gelenler genellikle Seyyid unvanını taşırken, Hz. Hasan soyu Şerîf unvanı aldı — bu ayrım İslam soy-bilim (nesebiyat) literatüründe standartlaştı. Mekke-şehri'nin Osmanlı-dönemi yöneticileri Emîr-i Mekke veya Şerîf-i Mekke unvanıyla (Mekke şerîfleri) anılırdı; bu unvan 1925'e kadar devam etti. Türkçeye Osmanlı Türkçesi aracılığıyla Şerîf veya Şerif biçiminde yerleşti; klasik-İslami erkek-ad havuzunun temel üyelerinden biri oldu. Ayrıca Kıbrıs Şeref gibi coğrafi-saygı terimleri ve şerefe (minare balkonu — nur-gönderen yer) türev-kelimeler bu kök-ailesinin yaygın kullanımını gösterir.