Şevket

Şevket, Arapça kökenli bir addır; 'büyüklük' ve 'heybet' anlamlarına gelir. Osmanlı döneminde padişah unvanlarında ve resmi hitaplarda sıkça kullanılan bu sözcük, güç ve ihtişamı çağrıştıran bir ad olarak Türk kültüründe köklü bir yer edinmiştir.

Arapça Şevket (Şawkat), "diken, sivri uç; askeri güç, kudret, şevket" anlam ailesini taşıyan klasik Arapça kelimedir. Aynı kökten şevket-meab (haşmet sahibi) ve şevketlu (görkemli) sözcükleri türer. Klasik İslami adlandırmada haşmet, kudret, azamet kavramının yoğun hissi karşılığı olarak yer aldı; padişah ve hükümdarlar için Şevketlu hitabı kullanılan onur unvanlarından biri oldu (Sultan Muhammed Şevket-i Mahmud gibi tarihsel hitap kalıpları). Türkçeye Osmanlı yoluyla Şevket biçiminde yerleşti.