Sevim

Sevim, Türkçe sevmek fiilinden türeyen ve "sevgi duygusu, cana yakınlık, sevimlilik" anlamlarına gelen bir kız adıdır. Aynı kökten sevgi, sevimli, sevinç, seven sözcükleri gelir. Cumhuriyet'ten önce de yaygın olarak kullanılan geleneksel bir Türkçe kadın adıdır; 1930'larda öz Türkçe adlara ilginin artmasıyla çok sevildi ve 1935'ten 1970'e kadar hep ilk on bir içinde kaldı. 1925-1970 kuşağının simge isimlerindendir. TÜİK kayıtlarında Sevim ismine ilk olarak 1896 yılında rastlanmaktadır. İsim, 1957 yılında 5. sırayla zirvesine çıkmıştır. Güncel olarak 2025 yılı verilerinde 347. sırayla listelenmektedir.

Türkçe sevim, sevmek fiiline -im ekinin gelmesiyle kurulmuş öz Türkçe bir sözcüktür; bilim (bil-) ve özlem (özle-) gibi sözcükler de benzer eklerle yapılmıştır. Sev- kökü Eski Türkçeden beri kayıtlıdır ve modern Türk lehçelerinde sağlam biçimde korunur: Azerice sevim, Türkmence söygi, Kazakça süyü ve Kırgızca süyüü aynı kökün uzantılarıdır. Bu yaygınlık, kökün Türkçenin en eski katmanından geldiğini gösterir. Aynı aileden sevgi (muhabbet), sevimli (cana yakın), sevinç (mutluluk) ve seven sözcükleri gelir. Sevda ise bu köke akraba değildir; Arapça sevdadan gelir ve "kara sevda" tabirindeki melankoliye bağlanan derin aşkı anlatır. Sevim, Cumhuriyet'ten önce de yaygın olarak kullanılan geleneksel bir kadın adıdır; eski örneklerin bazılarında adın Arapça savm (oruç) sözcüğünü karşıladığı da söylenir. 1930'ların Dil Devrimi yıllarında öz Türkçe duygu sözcüklerinin öne çıkarılmasıyla büyük bir yükseliş yaşadı. Erkek adı olarak yalnızca Rumeli göçmenlerinde rastlanır.