Seyfeddin

Seyfeddin, Arapça compound theofor Sayf al-Dīn (سيف الدين) — sayf ("kılıç, klasik halk-Arap-Sami söz-örgüsünün söz-merkezindeki söz-yapısı") ve al-Dīn ("din, İslam, klasik halk-Arap-İslam söz-örgüsünün söz-merkezindeki söz-yapısı") söz-unsurlarının terkibinden dinin-kılıcı, İslam'ın-savaşçısı, klasik halk-Selçuklu-Memlûk-Osmanlı söz-örgüsünün söz-merkezindeki söz-yapısı anlamlarına gelir (bk. Seyfettin maddesi yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada). Seyfeddin — Seyfettin yan-form söz-yapısı yan-bağlanır. Aynı kök-ailesinden Salāḥ al-Dīn (bk. Salahattin maddesi yan-form söz-örgüsü), Sayf al-Islām, Sayf al-Dawla yan-örgüsü oluşur. *Tarihsel-Selçuklu-Memlûk yan-bağlamı klasik halk-İslam söz-örgüsünün söz-merkezindeki Sayf al-Dīn unvanı: Selâhaddin Eyyûbî (Salāḥ al-Dīn ibn Ayyūb 1138-1193) Sayf al-Dīn* yan-unvanını taşımıştır; Sultan Sayf al-Dīn Quṭuz (öl. 1260; Aynicalut-fâtihi 1260; klasik halk-Memlûk-Moğol direnişi söz-merkezi söz-imgesi); Sayf al-Dīn Ghāzī ibn Zankī (öl. 1149; Atabeg-Zankîlerin söz-merkezi yan-bağlamı). 136 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2025'te #435 sıradadır.

Arapça compound theofor Sayf al-Dīn (سيف الدين), iki söz-örgüsünün terkibinden yapılmıştır: sayf ("kılıç, klasik halk-Arap-Sami söz-örgüsünün söz-merkezindeki söz-yapısı; klasik Arap-Sami söz-örgüsünde s-y-f kök-ailesinin söz-merkezi söz-yapısı; aynı kök-ailesinden al-sayf — kılıç, sāyaf — kılıçla-vurma, musāyafah — kılıç-savaşı, al-Sayf al-Battār — keskin-kılıç klasik halk-Hz. Ali yan-bağlamlı söz-yapı, Dhū'l-Faqār — Hz. Ali'nin kılıcı klasik halk-Sîret-yan-bağlamlı söz-yapı yan-örgüsü") ve al-Dīn ("din, İslam; klasik halk-Arap-İslam söz-örgüsünün söz-merkezindeki söz-yapısı; klasik Arap-Sami söz-örgüsünde d-y-n kök-ailesinin söz-merkezi söz-yapısı; aynı kök-ailesinden al-dīn — din, al-dayn — borç, yawm al-dīn — Hesap-Günü, Salāḥ al-Dīn — bk. Salahattin maddesi yan-form söz-örgüsü, Najm al-Dīn, Sirāj al-Dīn, Shams al-Dīn, Nūr al-Dīn, Ḥusām al-Dīn, Niẓām al-Dīn, Tāj al-Dīn, Bahā' al-Dīn, Jamāl al-Dīn, Muḥyī al-Dīn, 'Izz al-Dīn, Fakhr al-Dīn — klasik halk-Selçuklu-Memlûk-Osmanlı laqab-unvan-yan-yapı söz-yapıları yan-örgüsü; bk. Necmettin, Hayrettin, Şemsettin, Muhittin, İzzettin, Fahreddin, Bahattin maddeleri yan-form söz-örgüsü") söz-unsurlarının birleşmesiyle oluşmuştur. Birleşim Sayf al-Dīn = "dinin-kılıcı, İslam'ın-savaşçısı, klasik halk-Selçuklu-Memlûk-Osmanlı söz-örgüsünün söz-merkezindeki söz-yapısı". Seyfeddin — Seyfettin yan-form söz-yapısı yan-bağlanır (bk. Seyfettin maddesi yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada). *Tarihsel-Selçuklu-Memlûk yan-bağlamı klasik halk-İslam söz-örgüsünün söz-merkezindeki Sayf al-Dīn unvanı: Selâhaddin Eyyûbî (Salāḥ al-Dīn ibn Ayyūb al-Kurdī 1138-1193; bk. Salahattin maddesi yan-form söz-örgüsü) Sayf al-Dīn yan-unvanını klasik halk-Sîret söz-örgüsünde söz-merkezi söz-imge yan-bağlanır; Sultan Sayf al-Dīn Quṭuz (öl. 1260; Memlûk Sultanı; Aynicalut-fâtihi 3 Eylül 1260, Moğol-İlhânlı orduları üzerine zafer; klasik halk-Memlûk-Moğol direnişi söz-merkezi söz-imgesi yan-bağlanır), Sayf al-Dīn Ghāzī ibn Zankī (öl. 1149; Atabeg-Zankîlerin söz-merkezi yan-bağlamı; klasik halk-Selâhaddin Eyyûbî'nin himayedarı Nûreddîn Mahmûd ibn Zengî'nin ağabeyi yan-bağlanır), Sayf al-Dīn Sūdūn (öl. 1438; Memlûk-Vezîri yan-bağlamı), Sayf al-Dīn Tatar (öl. 1421; Memlûk Sultanı yan-bağlamı) klasik halk-Memlûk söz-örgüsünün söz-merkezi yan-bağlamlı söz-imgeleri yan-bağlanır. Türkçeye Osmanlı yumuşak-söyleyişiyle Sayf al-Dīn / Seyfüddîn / Seyfeddin / Seyfettin* yan-formunda yerleşmiştir; özellikle Doğu-Anadolu, Güneydoğu-Anadolu, İç-Anadolu Sünnî-muhafazakâr ailelerinin sevdiği klasik İslami erkek adı oldu.