Abdulkerim

Abdülkerim, Arapça Abdü'l-Kerim birleşik adından gelir; abd (kul) ve el-Kerim (Cömert, İhsan Sahibi — Allah'ın 99 güzel isminden) öğelerinin birleşmesinden "Cömert Allah'ın kulu" anlamına gelir. Kur'an-ı Kerim'de Kerim sıfatı 27 yerde geçer; özellikle Hakka 69:40 innehu le-kavlu rasulin kerim (Şüphesiz ki o, kerim bir elçinin sözüdür) ve Neml 27:29 kitabun kerim (kıymetli bir mektup) ifadeleri merkezidir. Abd- başlangıçlı Allah adıyla birleşik İslami erkek adları ailesinin (Abdullah, Abdurrahman, Abdülkadir, Abdülaziz, Abdülbaki) köklü üyelerindendir.

Abdulkerim, Arapça 'Abd el-Kerim birleşik isim'undan: 'abd ("kul, hizmetkâr) ve el-Kerim ("kerem sahibi, cömert). Birlikte 'Abd el-Kerim = Allah'ın Kerim sıfatına bağlı kul, cömertlik niteliği taşıyan. Bu 'Abd- başlangıçlı theofor birleşik isim erkek adları (Abdullah, Abdurrahman, Abdülkadir, Abdülaziz, Abdulgani, Abdülmecid, Abdulhamid) İslami adlandırma geleneğinin merkez kategorisini oluşturur; her Abd-X birleşik isim'u Allah'ın 99 esmasından birine kulluğu ifade eder. Hz. Peygamber'in "Allah'a en sevimli adlar Abdullah ve Abdurrahman'dır" (Müslim, Adab 2) hadisi bu kategorinin manevi değerini pekiştirir. el-Kerim sıfatı Kur'an'da pek çok yerde geçer: Naml 40 (Rabbi Ghaniyyun Karim), İnfitar 6 (rabbika el-karim), Mü'minun 116 (el-'arş el-karim — Kerim Arş), Hakka 40 (kavlu rasulin karim — kerim resulün sözü).