Banu

Banu, Farsça kökenli olup 'kadın, hatun, hanım' şeklinde kullanılır. Asil ve saygın bir kadını çağrıştıran bu isim, Türk ve İran kültürlerinde yüzyıllardır kullanılmakta olup klasik edebiyatta da yer bulmaktadır. TÜİK kayıtlarında Banu ismine ilk olarak 1884 yılında rastlanmaktadır. İsim, 1983 yılında 134. sırayla zirvesine çıkmıştır. Güncel olarak 2025 yılı verilerinde 396. sırayla listelenmektedir.

Farsça banu — "hanımefendi, saygın kadın, hükümdar kadın, prenses" anlamındaki unvandır. Ana İran banav (hanım) kökünden; aynı kök ailesinden Fars banug (hanımefendi), Kürtçe banu/baneş (hanım) kelimeleri türer. Klasik Fars İran Türk Osmanlı hiyerarşisinde banu saygın kadın için kullanılan saygı unvanıydı — özellikle Safevi dönemi İran-saray-kadınlarının lakabı olarak yaygındı. Hümabanu (Hüma-kuşu-kadını), Gülbanu (gül hanımı), Şahbanu (sultan kadını) gibi bileşiklerde kullanılır.