Behiye

Behiye, Arapça bahiyya (بهية) — b-h-w/y (parlamak, ışıldamak; güzel-olmak) kökünün dişil sıfat formu — parlak, ışıltılı, güzel kadın anlamına gelir. al-bahā' (bahâ — ihtişam, parlaklık-güzelliği) İslamî isim-türetiminin sevilen köklerinden biridir; Bahattin (Bahā' al-Dīn — dinin parlaklığı; bk. yeni eklenen Bahattin maddesi), Behcet (sevinç, parlaklık), Behram (Pers tanrı-adı) gibi adların ortak köküdür. Klasik Osmanlı kız adlandırma geleneğinin dindar-edebî kuşağında yaygın tercih edildi; 176 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2025'te #399 sıradadır.

Arapça bahiyya (بهية), b-h-w/y ("parlamak, ışıldamak; güzel-olmak; ihtişam-içinde olmak") kökünün dişil sıfat formudur — parlak, ışıltılı, güzel kadın. Aynı kökten al-bahā' (bahâ — ihtişam, parlaklık-güzelliği; klasik İslamî teolojide Allah'ın cemâl sıfatlarından biri sayılır), al-bahī (parlak-olan, güzel-olan), al-tabhīj (parlatma, süsleme), Bahā' al-Dīn (compound: dinin parlaklığı — bk. yeni eklenen Bahattin maddesi), al-Bahā'iyya (Bahailik — 19. yüzyıl Bahaullah hareketi, ayrı dini gelenek) türetilmiştir. al-bahā' sözcüğü Kur'an'da doğrudan geçmez ama klasik İslam-tasavvuf-teolojisinde al-jamāl (cemâl, güzellik) ve al-jalāl (celâl, ihtişam) ile birlikte Allah'ın temel sıfat-kategorilerindendir. Türkçeye Osmanlı medrese-edebî yoluyla Behiye (yumuşak söyleyişle) yerleşmiştir; Behçet, Bahattin, Bahriye gibi aynı b-h-w/y kökünden adların ailesinde yer alır.