Dursune

Dursune, Türkçe Dursun (klasik Anadolu dilek-adı: durmuş olsun, uzun ömürlü olsun) sözcüğünün Anadolu halk söyleyişinde dişil yumuşatma -e ekiyle türetilmiş biçimidir. Dur- (durmak, yerinde kalmak) fiilinin Eski Türkçe tur-/dur- kökünden gelir; aynı kalıbın diğer örnekleri Dursun, Durmuş, Durdane, Durali, Dursunhanım gibi Dur- başlangıçlı klasik Anadolu dilek-ad geleneğinin kavramlarıdir. Bu adlandırma kalıbı özellikle 19. yüzyıl sonu ile 20. yüzyıl başında yüksek çocuk ölümü yaşanan dönemlerde Anadolu ailelerinin koruyucu-büyü işlevli ad tipinin örneğidir.

Türkçe dur- fiili Eski Türkçe tur- / dur- (ayakta kalmak, yerinde durmak, uzun ömürlü olmak) kökünden gelir; Kâşgarlı Mahmud'un Divanü Lugâti't-Türk'ünde (1074) kayıtlıdır. Aynı kök ailesinden durmak, durak, durum ve duran gibi sözcükler türer. Klasik Anadolu dilek-ad geleneğinde Dur- başlangıçlı adlar (Dursun, Durmuş, Durali, Durdane) çocuğun yaşaması niyetini ifade eden koruyucu-büyü işlevli ad türlerinin merkezindedir; bu adlandırma kalıbı özellikle Doğu ve İç Anadolu yörelerinde 19-20. yüzyılda yaygındı.