Feyza

Feyza, Arapça fayda — f-y-d (taşmak, akmak, bollanmak) kökünün dişil isim formu — "taşma, bolluk, dolup boşalma; manevi bereket, ilahi feyz" anlamlarıyla anılır. Tasavvuf geleneğinde al-fayd al-aqdas (en kutsal feyz) ve al-fayd al-muqaddas (kutsal feyz) terkipleriyle ilahi yaratıcı bağışlayıcı taşkınlığı ifade eden temel kavramlardan biridir. Modern Türkçede dindar şehirli ailelerin sevdiği klasik bir kız adı olarak yerleşmiştir.

Arapça fayda, f-y-d (taşmak, akmak, bollanmak, dolup boşalmak) kökünün dişil isim formudur. Aynı kökten fayd (taşma, bolluk), fa'id (taşkın), afada (taşırdı, bollaştırdı), istafada (bollaştı, yayıldı) türetilmiştir. Tasavvuf felsefe geleneğinde fayd (Türkçeye feyz olarak geçmiştir) çok merkezi bir terimdir: Plotin'den Farabi-İbn Sina-İbn Arabi'ye uzanan İslam-Yeniplaton (Neoplatonik) düşüncesinde Allah'ın yaratıcılığının dünyaya "taşması" (fayd al-wujud = varlık feyzi) olarak kavramsallaştırılır. Fayda küçük form, kişi adı olarak "Allah'ın bereket taşmasının küçük canlı bir tezahürü" anlamını yansıtır. Türkçedeki feyiz almak (manevi bilgi ders almak) deyimi de bu kökten gelir.