Gülay

Gülay, Farsça gül (çiçek, gül) ve Türkçe ay (gök cismi) sözcüklerinin birleşmesinden oluşan ve "gül baharı, gül gibi parlak ay, gül yüzlü ay" anlamlarına gelen bir kız adıdır. Klasik Pers-Türk divan şiir geleneğinde gül sevgilinin yüz güzelliğinin, ay ise yüz parlaklığının temel benzetmesidir; gül-ay terkibi bu iki imgenin sentezidir. Gül- başlangıçlı kız adlandırmasının (Gülbahar, Gülşen, Gülnar, Gülhan, Gülcihan) köklü üyelerindendir; -ay sonlu Türkçe ad kalıbının (Sevay, Şenay, Türkay, Berkay) zarif örneklerindendir.

Gülay, Farsça gül (çiçek, gül) ile Türkçe ay (gök cismi, parlak ışık kaynağı) sözcüklerinin birleşmesinden oluşan klasik bir kadın adıdır; "gül baharı, gül gibi parlak ay, gül yüzlü ay" anlamlarına gelir. Gül klasik Pers-Türk divan şiirinin en yoğun kullanılan estetik sembollerinden olup sevgilinin yüz güzelliğinin temel benzetmesidir. Ay öğesi öz Türkçe gök-estetiği söyleyişinin kadim üyesidir. Gül-ay terkibi bu iki imgenin sentezi olarak klasik Türk-Fars karma adlandırmasının zarif örneklerindendir.