Kuzey

Kuzey, Türkçe kuzey sözcüğünden gelir ve dört ana yönden birini, güneyin karşısını ifade eder. Eski Türkçe kuz (gölgeli, güneş almayan yamaç) köküne -ey yön ekinin eklenmesiyle oluşur — aynı mantıkla güneş almayan yön = kuzey, gün alan yön = güney. Türkçenin coğrafi doğa isimleri dalgasının (Deniz, Derin, Nehir, Doğa yanında) modern erkek tercihlerinden biri olarak 2010'lar sonrası hızla yerleşmiştir.

Türkçe kuzey, Eski Türkçe kuz (gölgeli, güneş vurmayan dağ yamacı) köküne yön eki -ey eklenmesiyle oluşur — bu yapı güney sözcüğünün (gün + ey = güneş alan yön) doğrudan karşıtıdır ve Türk coğrafya dilinin özgün bir özelliğidir. Kuz kökü Kaşgarlı Mahmud'un 11. yüzyıl Divan-ı Lugâti't-Türk'ünde "soğuk, gölgeli yamaç" anlamıyla kayıtlıdır; aynı kökten Anadolu Türkçesindeki kuzlak/kuzey yamacı (dağın kuzey yüzü) ifadesi türer. Kelime yüzyıllar boyu yalnızca coğrafi terim olarak kullanıldı; kişi adı olarak kullanımı 2000'ler sonrası başladı ve büyük oranda popüler kültür aracılığıyla hızla yaygınlaştı.