Nazif

Nazif, Arapça nazif — n-z-f (temiz olmak, pak olmak; lekesiz olmak) kökünün fa'il veznindeki sıfat mübalağa formu — temiz, pak, lekesiz, ahlaken arınmış anlamlarına gelir. Aynı kökten en-nazafa (temizlik), et-tanzif (temizleme), el-mutanazzif (temizlenen) türetilmiştir. Türkçeye Osmanlı dini edebi yoluyla yerleşmiş klasik dindar erkek adıdır; modern dönemde Süleyman Nazif (1869-1927), Servet-i Fünun dönemi şair yazar olarak adın edebi hatırasını pekiştirdi.

Dişil karşılığı nazifa (temiz kadın). Aynı kök ailesinden en-nazafa (temizlik; klasik İslami hijyen fıkhının merkez kavramı), et-tanzif (temizleme), el-mutanazzif (temizlenen) gelir. Aynı kökten ayrıca el-istizafa (temizlik isteme) türetilmiştir. Hz. Peygamber'in en-nazafa min el-iman (Temizlik imandandır) hadisi-i nebevisi klasik İslami hijyen ahlakın merkez söylemidir; et-tahuru shatru el-iman ("Taharet imanın yarısıdır" — Müslim) hadisi de aynı kavramsal aileyi paylaşır türemiştir. Klasik İslami fıkıh eserlerinde kitab et-tahara (Taharet Kitabı) en başta yer alır — namaz oruç hac gibi ibadetlerin geçerlilik şartı sayılır. Nazif / Nazif sıfatı doğrudan Kur'ani kelime değildir ama et-tahara (taharet, temizlik — Bakara 222 Inna'llaha yuhibbu. el-mutatahhirin) kavramının manevi akrabasıdır. Nazif / Neziha iki farklı kökten gelmekle birlikte yakın anlamsal akrabadır: Nazif (n-z-f, somut temizlik) ve Nazih (n-z-h, manevi arınmışlık).