Recai

Recai, Arapça raja'i — er-reca' (ümit, beklenti, Allah'a yalvarma) sözcüğüne -i nisbet ekiyle türetilmiş — Allah'a-yalvaran, ümit eden, rica eden anlamına gelir. er-reca' Kur'an'ın merkez teolojik manevi kavramlarındandır; mü'minin Allah'tan ümit etme niteliğinin ifadesidir. Mümtehine 6'da Liman kana yarju'llaha ve el-yevme el-ahir (Allah'tan ve ahret gününden ümit edenler için) gibi pek çok ayette geçer; el-havf ve er-reca' (havf ve reca — korku ve ümit) klasik İslami tasavvuf pedagojisinin temel iki kanadıdır. Aynı kökten er-raca (ümit), et-tarci (ümit isteme), el-irtica' (geri dönme), Recep (Hicri 7. ay; aynı kökten gelmez ama yakın ses) türetilmiştir.

Aynı kök ailesinden er-reca' (ümit; klasik İslami tasavvuf pedagojisinin merkez kavramı), er-raci (ümit eden), et-tarci (ümit isteme) gelir. Aynı kökten ayrıca el-irtica' (geri dönme; modern Arapçada visdraval), el-marjuvv (ümit edilen, beklenen), er-raciyya (dilek, beklenti) türetilmiştir türemiştir. er-reca' sözcüğü Kur'an'da pek çok yerde geçer: Mümtehine 60:6 (Liman kana yarju'llaha ve el-yevme el-ahir), Ankebut 29:5 (Man kana yarju lika'a'llahi), Furkan 25:21 (Ve kâle lladhina la yarjuna lika'ana), Bakara 218 (Yarjuna rahmata'llah). el-havf ve er-reca' (havf ve reca — korku ve ümit) ikilisi klasik İslami tasavvuf pedagojisinin temel iki kanadıdır: mü'minin Allah'tan korkması (el-havf) ile Allah'ın rahmetinden ümit etmesi (er-reca') dengelenmiş manevi yaşam disiplinini ifade eder. Klasik tasavvuf alimlerine göre (Gazali, İhya — Kitab el-Havf ve er-Raca'), iki yön de mü'minin manevi yolculuğunda zorunludur. Türkçeye Osmanlı dini edebi yoluyla Reca'i (klasik) ve Recai (yumuşak söyleyiş) yerleşmiştir.