Sadettin

Sadettin, Arapça Sa'd al-Din — sa'd (mutluluk, uğur, talih) ve al-din (din) — dinin mutluluğu, dini uğurlu kılan anlamına gelir. -eddin sonekli birleşik isim erkek adlarının (Hayrettin, Fahrettin, Necmettin, Bahattin, Sebahattin, Şerafettin, Muhittin) ailesinden bir üyedir; Sünni İslam ulema medrese geleneğinin onursal lakaplarındandır. Sa'd sözcüğü Kur'an'da değil ama klasik Arap-İslam adlandırma geleneğinde Sa'd ibn Mu'az, Sa'd ibn Abi Waqqas gibi büyük sahabilerin adı olarak yerleşmiştir. Sa'd al-Din al-Taftazani (1322-1390, mantık belagat üstadı) ve Sa'd al-Din al-Khojendi gibi büyük alimlere atfedilen onursal sıfat olarak kalıcılaştı.

Sadettin, Arapça Sa'd al-Din birleşik isim'undan: sa'd ("mutluluk, talih, uğur, ikbal") ve al-din (din). Birlikte Sa'd al-Din = dinin mutluluğu, dini uğurlu kılan. -eddin sonekli birleşik isim adların yapısı, Türk Osmanlı ulema geleneğinde 12-15. yüzyıllar arası büyük alim, emir ve tasavvuf üstadlarına verilen onursal lakaplardı. Sa'd al-Din lakabı 13-15. yüzyıl Selçuklu Memlük Timur dönemi büyük alim tarihçi bilim adamlarına verilirdi: Sa'd al-Din al-Taftazani (1322-1390, mantık belagat kelam üstadı), Sa'd al-Din al-Khojendi (Mevlevi şair), Sa'd al-Din Hace-i Cihan (Bayazıt II. dönemi sadrazamı). Sa'd sözcüğü Kur'an'da doğrudan geçmez ama hadis ve klasik Arap-İslam ad koyma geleneğinde Hz. Peygamber'in en sevdiği adlardan biri sayılır: Hz. Peygamber'in "Allah'a en sevimli adlar Abdullah ve Abdurrahman'dır; en doğrucu adlar Haris ve Hemmam'dır" (Müslim, Adab 2) hadisi sa'd kökenli adların (Sa'd, Sa'id, Sa'dun) Sahabe arasındaki yaygınlığının zeminini hazırlar.