Şaha

Şaha, Farsça şah sözcüğünün dişil halk söyleyişiyle yumuşamış biçimidir; "hükümdar kadın, soylu kadın" çağrışımı taşır. Aynı kökten Şehzade (sultan oğlu), Şehbal (kadın hükümdar), Şehnaz (hükümdar nazı), Gülşah (gül hükümdar), Şahsenem (şah senem) gelir. Şah sözcüğü Pers Sasani döneminden Osmanlı padişahlık unvanı Şahan-Şah (şahların şahı) tabirine kadar İran-Türk-İslam siyasi söyleyişinin köklü kavramlarındandır. 1918'de 212. sırayla zirvesine ulaşmıştır.

Pers şah, Eski Pers hşayasiya (kral) sözcüğünün modern Pers söyleyişe yumuşamış biçimidir; aynı kökten Şehzade (kral oğlu), Şehbal (büyük kanat — mecazen kraliyet), padişah (Pers pati-xşaya — efendi kral) gelir. Klasik Pers Sasani döneminden (M. S. 224-651) modern İran Şah dönemine kadar (1925-1979) bu unvan İran siyasi geleneğinin merkezindeydi. Osmanlı padişahları kendilerini Şahanşah-i Cihan (cihanın şahlarının şahı) olarak nitelendirirdi. Şah- başlangıçlı kadın adı türetimi (Şahnaz, Şahbanu, Şaha) Pers-Türk-İslam ortak kültür havzasının köklü kalıbıdır.