Sebahat

Sebahat, Arapça ṣabāḥa (صباحة) — ṣ-b-ḥ (sabah olmak, aydınlanmak) kökünden — "sabah-aydınlığı gibi parlak güzellik, yüz güzelliği" şeklinde kullanılır. Aynı kökten al-ṣabāḥ (sabah; ṣabāḥ al-khayr = günaydın), al-miṣbāḥ (lamba — Nur Suresi 35'te Âyetü'n-Nûr'da geçer). Türkçeye Osmanlı klasik döneminden girmiş ve dindar-edebî orta tabakanın sevdiği kız adı olmuştur. 131 yıllık TÜİK derinliğiyle 2025'te #401 sıradadır.

Arapça ṣabāḥa (صباحة), ṣ-b-ḥ ("sabah olmak, aydınlanmak; parlak olmak") kökünden gelir; yüz güzelliği, sabah-aydınlığı gibi parlak görünüş anlamını taşır. Aynı kökten al-ṣabāḥ (sabah, gündoğumu; ṣabāḥ al-khayr günaydın selâmının temeli), al-iṣbāḥ (sabaha kavuşma), al-miṣbāḥ (lamba — Nur Suresi 24:35'te Âyetü'n-Nûr'un ışık-camekan-yıldız zincirinde geçer), al-ṣabīḥ (parlak yüzlü) türetilmiştir. Sabah-aydınlığı ile yüz-güzelliği arasındaki mecazi bağ Sami dillerinin temel imgelerinden biridir; Türkçedeki yüzü güneş gibi, ay parçası benzetmeleriyle aynı kategoride değerlendirilir. Türkçeye Sebahat (yumuşak söyleyişle) yerleşmiştir.